Friday, May 1, 2015

Parent abandonment - SocSci 10 Z Group 2

Parent abandonment


This blog post is about abandonment by family members.

My mother’s cousin’s father-in-law has two families. During World War 2, Lolo A was enlisted within the US Navy as a cook. There he served, until the end of World War 2. During World War 2, he married a woman in Panama and started a family with her and had three children. When World War 2 ended, Lolo A was shipped back to the Philippines, leaving his family behind in Panama. In the Philippines, he married another woman, and started another family.

Lolo A’s youngest child actually found Lolo A’s other family (the family situated in Panama) through Facebook. She was typing in their family name when a suggestion came up of someone she does not know. Coming from a very close knit and communal barrio where everyone knew everyone, she was curious as to who this person is and she started a correspondence. She asked if he knew Lolo A and he said, “Ah that is my grandfather.” So she explained that Lolo A is actually her father, and so, both of them asked the history of their family and finally uncovered Lolo A’s secret (Lolo A died many years ago, so they had to rely on Lolo A’s wives for information).

The two families kept contact and they all had a family reunion in Las Vegas last year. There is actually no bitterness and they actually gave a warm welcome to each other. Lolo A’s family in the Philippines asked the family in Panama why they didn’t look for Lolo A after World War 2. The family in Panama explained that they didn’t bother looking for him because they worked on the assumption that Lolo A perished in the war, and so, instead of feeling abandoned, they accepted Lolo A’s “death”, moved on and felt at peace.

This brings us back to the topic of abandonment by family members. The family in Panama didn’t feel like they were abandoned at all (even though they wrongly assumed that Lolo A died in the war), so there was no bitterness and familial problems left, even after Lolo A left them. Lolo A’s children left in Panama actually grew up to be successful and they have a healthy outlook on their lives and families.

Abandonment and neglect can leave a large impact and emotional scar on children. Children who were abandoned by a parent tend to develop poor self-esteem, difficulty expressing their emotions, develop insecure or avoidant relationships, have an irrational sense of shame of themselves (they tend to think that a parent left them because they don’t have any value to the parent; i.e. “I wasn’t good enough for Father/Mother.”) and other psychological problems concerning their families and relationships. Abandonment also comes in the form of divorces for children, when the father or mother divorces, leaves, and doesn’t look back on the children. Children who were abandoned also become more insistent with what they want, more rigid with their routines, and more repetitive to create security (they actively search for security to avoid having to be abandoned again).

This shows just how big the effects of abandonment and neglect on a child can be. However, all hope is not lost for an abandoned child. Providing reassurance and support is of primary concern for the abandoned child. With time and consistent reassurances of the child’s worth, the child can eventually begin to accept the parent’s choice and move on.

Gender Roles

"Bakit ka umiiyak?" Yan ang sabi ng tatay ko sa akin. "Kalalaki mong tao, umiiyak ka?" dagdag pa niya. Bakit nga ba ganito ang tingin nila saakin?

"Bakit ka nakikipaglaro sa mga lalaking iyon? Kababae mong tao, nakikisama ka sa mga ganon?" sabi rin ni Inay sa kapatid ko. Bakit nga ba ganito ang tingin nila sa amin nung bata pa kami?

Ngayo'y kami'y matanda na't meron pa ring ganitong pananaw ang mga tao sa amin. Sa isang babae, dapat marunong sa gawaing bahay, tulad ng magluto, maglinis, at sa pagtanda, ay ang mag-alaga ng bata. Sa isa namang lalaki, ay dapat marunong magbanat ng buto. Dapat alam niya ang magtrabaho at magtrabaho para sa pamilya. Mali sa mata ng iba ang makita ang isang lalaki na naglalaba, nagluluto, o iba pang mga gawain na dapat lang daw na gawaing pambabae lamang.

Mula't simula pa man may mga nakatoka nang gawain sa bawat miyembro ng pamilya. Nandyan ang pag-aalaga sa mga bata ni nanay, ang pagkakayod para sa pamilya ni tatay, pagtulong ni ate kay nanay sa gawaing bahay, at pagbabantay ng bahay ni kuya.

Ngunit marami nang pagbabago. Sa panahon ngayon, nasusunod pa ba itong mga gender roles na ito? Paano kung si tatay ang nag-aalaga ng mga bata at si nanay ang nagtatrabaho? Nababawasan ba ang halaga ng pamilya sa pagbabagong ito? Hindi, sapagkat sa panahon natin ngayo’y hindi na malaking isyu ang pag-aalaga ni tatay sa kaniyang anak. Sa hirap ng buhay natin ngayo’y kadalasan ay kulang na ang kinikita ni tatay para sa pamilya kaya’t pati si Nanay ay nagtratrabaho na din.

Dahil nga marami na ang mga pumupunta sa ibang bansa para magtrabaho, nababawasan ng isang myembro ang pamilya. Paano kung nasa ibang bansa si nanay? Maiiwan sa bahay si tatay. Ibig sabihin siya na rin ang magbabantay sa mga anak nila. Sa inaasahan ng lipunan na gawain niya sa tahanan makakaya kaya niya ang pagbabago ng kanyang tungkulin sa pamilya?

Oo. Dahil sa panahon ngayon, hindi na lang "pagtatrabaho para sa pamilya" ang tungkulin ng tatay at hindi na lamang 'pag-aalaga ng mga anak' ang gampanin ng nanay. Maaari namang pagbaliktarin ang mga tungkulin na iyan at may mga tatay pa ngang mas naaalagaan nang maayos ang mga anak kaysa sa nanay.

Tayo tayo lang din naman ang gumagawa ng mga gender roles. Depende na rin sa tao at sa sitwasyon kung anong tungkulin ang nais niyang akuhin at depende na din sa kanya kung makikinig siya sa husga ng mga tao, na makaluma pa din ang pagtingin sa pagtatrabaho.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

GROUP 6
Domingo, Mark Anthony
Jacobe, Dessa Mae I.
Perez, Jeff
Posilero, Jinky
Rubiano, Geremie
Tajan, Patrisha Willyn Mae

Mama. . . Papa. . . Kuya. . . Ading. . . baba. . .

     

  Sila ang mga taong nasanay akong laging nandiyan para sa akin. Mga taong gumabay at patuloy na gumagabay sa akin. Inakala ko noon na sila lamang ang natatanging mga taong puwede kong ituring na pamilya. Ngunit hindi pala.
        Dumating ang sandaling kinailangan kong umalis sa kanilang tabi. Pansamantalang lumayo upang mapalago pa ang aking sarili. Sakabila noon, hindi kami natigil sa pagiging isang pamilya kahit malayo ako sa kanila.
        Sa aking pagalis at pagharap sa aking bagong mundo, hindi ko naramdamang mag-isa lang ako. Nakakilala ako ng mga taong tulad ko ay sinusubok din ang kanilang mga kakayahan. Sa piling nila ay nagkaroon ako ng Pamilya.
        Noon ko napatunayan na hindi ang dugong nananalaytay sa ating mga ugat ang siyang batayan ng pagiging pamilya. Hindi rin basehan ang layo o lapit ng inyong kinalalagyan.
        Sa aking bagong tahanan ay nagkaroon ako ng pangalawang pamilya. Sa kabila ng pagkakaiba ng aming mga pinanggalingan ay nagawa pa rin naming magkasundo at ituring ang isa’t isa bilang isang tunay na kapamilya.
           

Group 3 SocSci10Z
Nunez, Vanessa Janine R.
Red, Ramces Brayalle T.
Ojos, Kevin H.
Alabin, Glassyl R.
Calip, Kaye Paula Ara M.
Moraleta, Raniella














Communication - A family that eats, sleeps, prays together, stays together.

-Jaeger Dwayne Tamaray
Tamaray family is known to have close bonds amongst its family members. It has been a fact since the grandfather of my father decided to trace our family line and gather all the contacts and gather them into one place. Since then, it has been a tradition that all Tamaray families must gather at least once in a while to keep in touch with their relatives. Up until now, there is an extremely unique chance that you do not know your history when you are a Tamaray.
In our home, people always eat together during dinner. It is a must since the eating table is the only place where all of our family members can see each other face to face the whole day and catch up with each other. This practice has been helpful to at least keep a contact amongst the members. Before, me and my siblings used to sleep in one room and that is the reason why we are tightly bonded. We used to always play, do our assignments, clean our room, and sleep together. But since we moved to our new house, which gave us a chance to have our own rooms, that tight bond slowly disappears. My two siblings are now at war with each other. Before, they used to be best buddies, inseparable, sometimes, but now, they wouldn’t even bother looking at each other.
Since I am away from our home, the trust that my parents had for me before, now vanished. Before, they used to always believe that I would make the right decision about what is the best for any situation, but now, every move I make is very suspicious of doubtful or them.
Our relationship with our parents on the other hand is still just like before, though they care a little less compared to how they used to care before. Maybe, this is because we do not often sleep together in one room like we used to before.
Still, our family goes to religious activities together like the “Visita Iglesia” and goes to Church together. But the fact that all of us does not spend time with each other anymore, still is the main issue. Especially me, since I study in Baguio.
Even if you do not do all these things anymore, one major item to a close family is a stable communication and this is a must. It is a must because it is the only way to know everything about the family and deal with the problems that your family faces together. According to Rick Peterson, an Extension Specialist and Assistant Professor, in his research, “Effective communication is an important characteristic of strong, healthy families. Research identifies communication as an essential building block of strong marital, parent-child, and sibling relationships.” For me, this is true because communication is the only way for both me and my parents to know how we are doing and this s the only way to express how we see the state of our family.

SocSci 10 Z Group 4
Jaeger Dwayne Tamara, 
Mike Gyro Paras, 
Anthony Teofilo Jr., 
GiannaCapacia, 
Faye Mendoza, 

Jerome Gabriel

Friday, April 24, 2015

Epekto ng Pagkawalay sa Pamilya

"Yes! Isang taon na lang makakagraduate na tayo sa high school," iyan ang bukang bibig ko pagkatapos ng ikatlong antas sa hayskul. Isang taon na lamang ang aking gugugulin para sa bagong yugto ng aking buhay. Hindi lamang siya isang taon ng pag-aaral kundi sinamahan pa ng matinding meditasyon para sa pipiliing kong kurso at magdamag na isipin kung saang paaralan ako dapat pumasok. UP yan ang eskwelahan na napili ko. Hindi man ako siguradong makakapasa sa UPCAT, andyan pa rin ang aking mga magulang na sumusuporta. "Anak galingan mo sa exam, kayang kaya mo yan!" Yan ang habilin nina nanay bago ako sumabak sa giyera. UPCAT results noon, naalala ko pa bago ito magpasko. Hiniling ko pa kay Lord na sana kahit iyon na lamang ang kanyang pamasko sa akin. Pikit, dasal at magkadaupang palad ako sa harap ng computer kasama ang aking mga kapatid. Sa isang click at ilang segundong pag scroll ng mouse ay biglang na lamang sigawan ang aking naririnig. Si nanay, si tatay, si ate at si kuya ay tuwang tuwa. Kitang kita sa mga mata nila ang salitang "proud." August 12- "yes, isa na akong ganap na upian" ito ang mga katagang aking nabanggit. Sa kabila ng desisyong ito ang pagkawalay ko sa aking pamilya.

Yung araw na hinatid ako nila mama, hindi ko alam ang aking gagawin at mararamdaman parang may kulang. Gawa na din na ito ang unang pagkakataon na mahihiwalay ako sa kanila sa ganitong sitwasyon. Masaya kasi masasabi kong malaya akong gawin ang lahat ng gusto ko pero hindi rin pala. Sa umpisa lang masaya, naranasan kong kumain mag-isa, ipagluto ang sarili, mag-grocery mag-isa at gamitin ang sarili kong pera. Matapos ang unang lingo ko noon, hindi ko alam kung anong gagawin ko pero bandang huli umuwi din ako kahit na hindi ko alam kung paano umuwi sa amin noon. Umabot sa 12 oras ang byahe na dapat ay 6 oras lamang. Nasa isip-isip ko noon makakauwi pa ba ako? Pero mabuti’t nakarating ako sa bahay nang matiwasay. Ang masarap sa pag-uwi ay ikaw ay sobrang inaalagaan ng iyong magulang. Tatanungin ka ng “Ano ang gusto mong ulam?” o “Ano ang gusto mong gawin?” Masarap, sobrang sarap at saya na ganito at sobra kang inaaruga ng iyong mga magulang maging ang aking mga kapatid. Pero akin ngang nabanggit na lahat ng bagay ay may katapusan.

At dahil karamihan sa atin ay gustong magkaroon ng inaasam na kalayaan mula sa apat na sulok ng bahay at gawin ang ninanais ay nagawa ko ring magsinungaling sa magulang sa oras ng pag-uwi, sa ginagawa sa unibersidad, at sa mga taong kinakasama. Nariyan din ang pagka-depress sapagkat di ko kayang sabihin sa aking magulang na ako'y mababa sa mga pagsusulit, kaya't pinipilit ko na lang na magkunwaring iniigihan ang gawaing pangkolehiyo. Ngayo'y pilit ko nang binabago ang aking sarili. Sana'y di ko na lang tinuloy ang masasamang gawain. Kung hindi lang ako nawalay sa aking pamilya, mabait pa sana ako. Pero para sa atin, nasa tao lang din naman kung tayo'y magbabago.

Walang dudang mahirap malayo sa pamilya lalo na kung ito ang unang pagkakataon na ikaw ay mawawalay ng matagal. Samu't saring emosyon ang iyong mararamdaman. Nariyan ang saya sapagkat ikaw ay malaya. Malayang magagawa ang mga gusto mong gawin at naisin na walang nakabantay na magulang. Ngunit sa kabilang banda ay malungkot din dahil, wala pa ring hihigit sa pakiramdam na kapiling mo sa iyong tabi ang iyong mga magulang at kapatid.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

GROUP 6
Domingo, Mark Anthony
Jacobe, Dessa Mae I.
Perez, Jeff
Posilero, Jinky
Rubiano, Geremie

Tajan, Patrisha Willyn Mae

Her rapist father


I’m not a friendly person but I am close with my relatives especially with my cousins in both mother’s and father’s side in the province. Now let me tell you a story about my third cousin who I will introduce to you in a code name Ayah. Before, I wish I could be like her because she was kind, humble, intelligent and admirable, until a worst situation being told by her took my attention and sympathize with her. She was raped by her father.
Every time we visit our province because we used to go there on vacation, I usually play with my cousins in the farm especially with ate Ayah who was lively and cheerful. She is the eldest among her brother who was in elementary that time and sister who was in kinder. Her father was hard-working like her mother. They were in the middle class in terms of status in the society. Her father always waits for her after school that’s why she didn’t have a boyfriend because she was obedient all the time. But one year after her mother has worked abroad, she changed. She became distant to us and we assumed that maybe it’s because she misses her mother’s care and love. My other cousins who I have communication with told me that ate Ayah always had bruises, didn't talk anymore and does not go to school. Actually, I was shocked and worried that time, I’m crying that’s why I told my parents that I need to go in the province because ate Ayah needs me. After that revelation in our reunion, my uncles immediately find ate Ayah’s father in his work. They called police men and ate Ayah’s mother. The news traveled fast in the barrio that everybody already knew about it. I don’t know how and when but my concern is that ate Ayah got worst, even auntie didn't know what to do with her. She had an addict boyfriend who even got her pregnant. Now, she lives with that guy and they had two children. The more they stop her, the more she insists being with him. My Ate Ayah entirely changed and it’s in a worst way.
I tried to talk with her so many times but she always runs away and that makes me feel bad. I hate her father because he’s the reason why ate became like that. She is not my older sister anymore who I admired and idolized.



Group 2
Feby Andrea Laroco
Isabella Herreria
Dally Delos Santos
Danna Ruiz
Rensea Mae De Vera
Anna Mae Alamag
Jeska Nicole Cabiles

Isang anak sa labas kung tawagin

May mga batang ipinanganak  at lumaki na hindi legal sa mata ng iba ang kanilang ugnayan sa kanilang ama o ina dahil sa nabuo sila sa kasalanan ng kanilang mga magulang. Sila ay tinatawag ng karamihan na“isang anak sa labas”. Mainit ang tingin ng iba sa kanila at parang napakalaki ng kanilang kasalanan gayong ang mga magulang naman ng mga ito ang nagkasala. Narito ang isang kwento ng aking kaibigan (pangalanan nalang natin siyang Jane), kwento ng kanyang buhay, na nabuo sa pagkakamali ng kaniyang mga magulang.

            Si Jane ay isang anak ng kanyang ama, sa ibang babae (ito ayang kanyang ina). Noong bata pa lamang siya lagi siyang inaapi ng kanyang mga kalaro dahil may ibang pamilya ang kaniyang ama, lagi nilang sinasai sa kanya na isa siyang anak sa labas, at salot sa lipunan. Hindi na lamang ito pinapansin ni Jane dahil wala naman siyang ginagawang kasalanan. Malinis ang kanyang konsensya kung kaya’t hindi na lamang niya pinapayulan ang mga batang nang-aapisa kanya. Ngunit sa kabilang banda, masakit pa rin ito sa kanyang kalooban at hindi niya matanggap sa kanyang sarili na gayon ang takbo ng kanyang buhay. Ni minsan ay hindi niya nakapiling ang kanyang ama, ang kanyang ina ang nag-aruga sa kanya simula noon pagkabata. Ngunit kahit wala sa piling nila ang kanyang ama ay maayos naman ang kanilang pamumuhay, nakakakain naman sila ng tatlong beses sa isang araw, pero hindi rin niya maipagkakaila na sabik siya sa kalinga ng kaniyang ama.
            Nagpursigido si Jane sa pag-aaral upang kahit ganoon ay mayroon siyang maipagmamalaki kahit papaano.Lagi siyang top1 sa klase at grumadweyt siya ng elementarya at sekundarya na hawak ang titulong Valedictorian. Marami ang namamangha sa kanyang angking katalinuhan. Kung kaya’t siya ay natutuwa roon.
            Isang araw, naisipan niyang hanapin ang kanyang mga ama at kapatid sa ama sa mga website gaya ng facebook at twitter, alam naman niya kahit papaano ang pangalan ng kanyang ama at kanyang mga kapatid dahil lagi itong nababanggit ng kanyang ina sa kanya. Sa hindi inaasahang pagkakataon, nahanap niya ang kanyang kuya (panganay sa kanilang magkakapatid; kapatid sa ama) sa pamamagitan ng facebook. Kanya itong sinabi sa kanyang kuya lahat, na siya ay kanya ring kapatid, at alam rin pala ng kanyang kuya ang lahat ng tungkol sa kanya. Matagal rin pala siyang hinanap ito,at laking pasalamat raw ng kuya niya at nagkatagpo silang dalawa. Tinanggap siya ng kanyang kuya ng walang pag-aalinlangan.
            Nagkaroon na ng kontak sa isa’t isa si Jane at kanyang ama, bakasyon noon nang magkita sila ng kanyang ama, at yinayaya siya nito na magbakasyon sa kanilang bahay. Noong nasa puder na siya ng kanyang ama, lahat ng kilos niya ay limitado. Kailangan niyang magpakita ng mabubuting pag-uugali dahil ayaw niyang iba ang isipin sa kanya ng pamilya niya, pamilyang hindi niya kinagisnan,pamilya sa panig ng kanyang ama.
            Ngunit kahit tanggap na siya ng kanyang mga kapatid, ang asawa ng kanyang ama ay hindi pa rin siya matanggap. Hindi maganda ang trato ng kanyang tita (asawa ng kanyang ama) at dumating sa punto na lahat ng gamit ni Jane ay sinunog nito kahit wala naman siyang ginagawang masama. At dahil hindi naman niya ito masisisi, hindi na lamang siya nagtanim ng galit dito at pinatawag niya kaagad ang kanyang tita.
            Ilang buwan rin ang lumipas, hanggang sa napalapit na siya sa kanyang tita, nag umpisa ito noong pinagtanggol niya ang kanyang tita sa mga mapang aping kapitbahay, na sinasabing ang kanyang tita raw ay isang mangkukulam, gayong hindi naman.
            Naging maayos na ang trato sa kanya ng kanyang tita at naging masaya na silang lahat. Napatawad na rin ng kanyang tita ang kanyang ina. At ngayon ay gagradweyt na si Jane ng kolehiyo. At masaya na siya sa buhay niya ngayon.

            Ito ay isang kwentong nagbigay ng isang inspirasyon sa akin, hindi ko akalain na kaya siyang patawarin ng kanyang tiya. Kahit ganoon siya, kahit ang tawag sa kanya ng iba ay isang anak sa labas, pinakita niyang kaya itong mabago. Ginawa niya lahat upang mapatawad siya ng kusa ng kanyang tiya, pati na rin ang kanyang ina.

Group 3 SocSci10Z
Nunez, Vanessa Janine R.
Red, Ramces Brayalle T.
Ojos, Kevin H.
Alabin, Glassyl R.
Calip, Kaye Paula Ara M.
Moraleta, Raniella